De weersverwachtingen waren erg slecht voor 12 en 13 augustus. Precies de
twee dagen dat ik naar Spa-Francorchamps zou gaan voor een training en de
vriendschappelijke strijd “The battle of the 600’s”. Een onofficiële
wedstrijd die is ontstaan doordat op dit hoge snelheidscircuit het verschil
tussen de 1000cc kanonnen en de 600cc supersport motoren erg groot is.
Op dinsdagochtend hoorde ik vanuit mijn hotelbed de regen al op het dak
tikken. Geen goed nieuws dus. Op het circuit aangekomen, ging ik maar direct
op zoek naar de medecoureur waar ik een setje regenbanden van kon overnemen.
Omdat ik geen regenvelgen heb moesten eerst mijn racebanden van de velgen af
waarna de regenbanden er op konden. Aan het einde van de ochtend was dit
klusje geklaard, ik kon eindelijk het circuit op. Natuurlijk was een half
uur eerder de zon doorgebroken en was de baan alweer bijna droog! Grrrr! Na
een verkenningsrondje kon ik dus weer de pitstraat inrijden en de banden
voor droog weer monteren.
Toen ik in de middag eindelijk het circuit op kon, merkte ik direct het
voordeel van de nieuwe vering. De motor hield veel beter de binnenkant van
de bocht en sommige bochten kon ik zelfs een versnelling hoger nemen dan
afgelopen jaar. Hoewel we door de verregende ochtend relatief weinig konen
rijden ging ik direct bijna 2 seconden sneller rond dan vorig jaar. Lekker!
Op de tweede dag was het weer nog wisselvalliger dan op dag 1. Het was bijna
de hele dag droog behalve als ik de baan op mocht, dan begon het te regenen
of dan had het net geregend maar ging de zon weer schijnen. Kortom geen
condities om met opgesneden slicks te rijden maar ook niet om met
regenbanden te gaan rijden. Tegen de middag werden de omstandigheden iets
beter en kon ik de, bijna droge, baan op. Omdat er toch nog wel wat natte
plekken waren en omdat er ook nog wel wat regendruppels op mijn vizier
spetterden ging ik maar niet voluit. In ronde twee kwam een bekende coureur
langs die een camera achter op zijn motor had gemonteerd. Hij gebaarde
uitgebreid dat ik hem moest volgen om zodoende mooi in beeld te komen. Dat
had ik allang gezien natuurlijk en de rest van de sessie bleef ik achter hem
hangen. De beelden hiervan volgen binnenkort.
De vierde sessie van de dag waren de omstandigheden eindelijk goed. Iedereen
ging dolenthousiast de baan op en dat was te merken. Het was een beetje een
rommelige sessie waarin er flink wat 1000 cc machines ingehaald moesten
worden. Meestal was één keer inhalen niet voldoende, op de snelle rechte
stukken kwamen ze dan weer vrolijk voorbij gesjeesd om vervolgens weer een
aantal bochten in de weg te rijden. Vanwege deze gevechten verwachtte ik
niet echt spectaculaire rondetijden maar toch was ik 1/10e
seconde sneller rondgegaan.
Inhaalactie op een GSXR 1000 in de eerste bochtencombinatie na het rechte stuk
Voor de allerlaatste sessie was ik, zoals eigenlijk al de hele tijd
gedurende deze twee dagen, net niet op tijd klaar. Het gevolg was dat ik
ergens midden in het veld de baan op ging en me dus weer door verkeer heen
moest werken in de hoop een vrije ronde te kunnen rijden. Helaas lukte dit
niet en kon ik mijn rondetijd niet scherper stellen. Jammer want nu zakte ik
in het onofficiële ‘600cc klassement’ naar een zevende plaats. Behalve de
aanwezige ONK rijders, die echt veel te hard rijden om bij te kunnen houden,
stond er nu ook een ‘gewone sterveling’ voor me in het klassement. Jammer,
maar toch een mooi resultaat. En het was zeker een goede training voor de
aankomende KNMV SuperCup race!
Training 28 juli 2008 Zandvoort
In verband met de geboorte van mijn dochter kwam er lange tijd niets van
motorrijden. En de KNMV die voor 2008 het inschrijfgeld voor de SuperCup
races met maar liefst 70% verhoogde, droeg ook niet echt bij aan het aantal
circuitkilometers dat ik me dit jaar kan veroorloven. Maar op 28 juli was
het eindelijk weer zover! Op het circuit van Zandvoort had ik een training
gepland om in vorm te komen. Op 12 en 13 augustus gaat half racend Nederland
namelijk naar het circuit van Spa-Francorchamps en vindt daar de
vriendschappelijke “battle of the 600’s” plaats. Drie dagen later is er op
Assen bovendien een SuperCup 600 race, de eerste officiële race waar ik weer
aan mee kan doen. Tijd om in vorm te komen dus.
Dagenlang heerste er een hittegolf maar op de ochtend van de training
regende het natuurlijk. De hele weg naar Zandvoort kwam de miezer gestaag
uit de lucht vallen en het zag er niet naar uit dat het snel zou stoppen.
Vlak voor de eerste sessie stopte het toch met regenen maar het circuit was
nog kletsnat. Omdat Zandvoort een slechte reputatie heeft wat betreft (het
ontbreken van) de grip in de regen, besloot ik nog niet de baan op te gaan.
Achteraf bleek dit een terechte beslissing want mijn pitboxgenoot ging wel
de baan op en kon na enkele ronden alweer uit de grindbak gevist worden.
Tegen de tijd dat de tweede sessie aanbrak was de baan grotendeels droog.
Voor mij nog niet droog genoeg om overal vol vertrouwen aan het gas te
hangen maar wel prima om na bijna twee maanden pauze weer te wennen aan
motorrijden. Bovendien kon ik zo vrij ontspannen testen hoe de gerepareerde
achtervering werkte. Deze bleek na mijn vorige dag op het circuit namelijk
lek te zijn. Rondetijden waren nog niet belangrijk.
De derde sessie was de baan helemaal droog en het ging lekker. Zandvoort
heeft zijn minpunten maar ik blijf het een leuk circuit vinden. Na afloop
bleek ik mijn persoonlijk snelste tijd geëvenaard te hebben maar het kostte
me wel veel moeite. Misschien dat de hitte en de hoge luchtvochtigheid me
parten speelde. Gelukkig had ik meer dan een uur om uit te puffen. Tijd
genoeg om een verkoelende douche te nemen en de vering nog wat zachter te
zetten. Zandvoort is toch wel een behoorlijk hobbelige baan.
De
aanpassing van de vering werkte want in de volgende sessie had ik veel
minder last van de hobbels en kon ik het gas veel langer open houden. Na
afloop bleek ik bijna een seconde van mijn persoonlijk snelste tijd
afgereden te hebben. Iets waar ik natuurlijk erg tevreden mee was. Voor de
laatste sessie werd de oude achterband vervangen voor een nieuw exemplaar en
ik ging er nog eens goed voor zitten. Uiteindelijk leverde dit een nog iets
snellere tijd op. Aan het einde van de dag bleken alleen drie ONK-rijders
uit de Supersport 600 en twee R1’s snellere tijden gereden te hebben.
Ondanks dat ik dit jaar nog niet veel heb kunnen rijden, lijkt het dus al
erg goed te gaan. Op naar Spa!
2007
15 september 2007: Knokken tijdens de supercup 600 race op Assen
Na de training op Spa Francorchamps besloot ik de tandwielverhoudingen van
de Triumph aan te passen. Ook paste ik de vering wat aan zodat de motor
minder naar buiten loopt in bochten. Ik was erg benieuwd hoe deze
aanpassingen zouden werken op het circuit van Assen.
Hoewel ik pas om 10.00 uur de baan op hoefde voor mijn eerste training ging
de wekker toch - zoals gebruikelijk - om 7.00 uur. Het achtertandwiel moest
nog verwisseld worden en ik had geen idee hoeveel werk dat zou zijn.
Gelukkig viel het allemaal mee en was er meer dan voldoende tijd voor een
goed ontbijt. Toen ik eenmaal de baan op kon merkte meteen dat de twee extra
tandjes op het achtertandwiel er voor zorgde dat ik beter uit de minder
snelle bochten kwam. Desondanks gingen de eerste rondje belabberd. Ik lag
direct in de clinch met een Suzuki rijder die me al eerder tijdens een
training een seconde had gekost en ik was er dan ook op gebrand om hem
achter me te houden. Helaas kwam de motor de eerste paar ronden wel sneller
uit de bochten maar mijn hoofd niet. Iedere keer als ik de Suzuki rijder
voorbij was maakte ik een fout waardoor hij weer voorbij kon. Dit duurde
misschien wel een ronde of drie – en een niet zo nette inhaalmanoeuvre of
vier - voordat mijn hoofd er helemaal bij was en ik definitief afstand kon
nemen. Ik ben er zeker van dat hij mij net zo ‘leuk’ vond als ik hem op dat
moment. Een rondje later had ik vrije ruimte om te rijden met een meter of
vijftig een rijder voor me die net een fractie sneller was. Zo kon ik de
rest van de training relatief ontspannen maar toch in een vlot tempo
uitrijden. Teruggekomen in de pitbox bleek dat in de laatste twee ronden
mijn P.R. voor de zoveelste keer dit jaar had aangescherpt. Het verrassende
was niet dat dit met maar liefst 0,6 seconden was maar de ontspannen manier
waarop dit was gelukt. Met deze mooie tijd stond ik op de 15e
positie in de snelste klasse van de Supercup 600. Zo hoog had ik nog nooit
gestaan!
Voor de tweede training had ik me als doel gezet om een paar ronden vrije
baan te krijgen en mijn tijd dan nog eens flink wat scherper te stellen. Ik
besloot daarom eens als allerlaatste de baan op te gaan in de hoop geen last
van de ‘meute’ te hebben. Deze tactiek werkte aardig en ik kon de hele
training ongehinderd voluit rijden. Ik bleek mooie tijden te hebben gereden
– zo rond mijn P.R. voorafgaand aan deze race – maar niet sneller dan in de
eerste training. Mogelijk dat het ontbreken van andere rijders die als haas
fungeerde hier de oorzaak van was. Omdat ik mijn tijd niet had kunnen
verbeteren zakte ik naar de 28e positie in het veld. Wel een
mooie plek aan de buitenkant van de baan…dat wel. Naast me stond mijn
teamgenootje Tim en direct achter me Mike Bruurs die ook op een 675 rijdt.
De eerste meters van de race gingen niet goed. Op het moment dat ik van de
eerste naar de tweede versnelling wilde schakelen, zette ik de motor in zijn
neutraal. Veel kabaal en weinig voorwaartse snelheid waren het gevolg. Toen
ik de motor eenmaal in zijn tweede versnelling had gekregen was de
concurrentie me al links en rechts voorbij gevlogen. Gelukkig had ik een
goede startpositie en toen iedereen begon te remmen voor de eerste (rechter)
bocht ontstond er aan de linkerkant van de baan een enorm gat. Vreemd genoeg
ben je na de start geneigd om te gaan remmen als de mensen voor je dat ook
gaan doen. Bijna deed ik hetzelfde maar toen zag ik dat enorme gat en de
behoorlijk grote afstand die er nog te gaan was voor de bocht. Geheel tegen
mijn normale rijstijl in ging ik wat agressiever te werk en liet het gas er
veel langer op staan. De mensen die me net voorbij kwamen schoot ik weer
voorbij en ik kon mooi profiteren van de ideale lijn. Ik zat er dus –
ondanks het misschakelen bij de start - weer goed bij.
Afkomend op de meest knijpende bocht van et circuit (de Strubben) zat het
veld nog erg dicht bij elkaar en ik bedacht me dat ik nu misschien een
verdedigende krappe lijn door die bocht moest volgen. Net toen ik dat dacht
kwam Tim me binnendoor voorbij gestoken. De zoveelste keer dit jaar dat hij
aan het begin van de race op die plek voorbij komt….grrrrrrrr!!!. Meteen
zette ik de achtervolging aan. Vastbesloten om Tim nu snel terug te pakken.
Een bocht later profiteerde ik direct van de snellere acceleratie die ik nu
had en bij het uitkomen van die bocht kon ik vlak achter Tim kruipen. De
volgende bocht remde ik net iets later en ik was hem alweer voorbij. Voor me
reed nu die Suzuki rijder waar ik in de trainingen al mee had lopen vechten
en ik wist dat ik sneller was. Die wilde ik zo snel mogelijk achter me
laten. Tegen het einde van de ronde, bij het aanremmen op de GT-bocht, kon
ik hem er uit remmen. Tot mijn verbazing kon ik meteen ook de rijder
daarvoor meepakken. Wow wat een eerste ronde. Maar, op het rechte stuk voor
start-finish kwam de Suzuki op vermogen weer langzij en zelfs voorbij
@#!%$#. Bij het ingaan van de eerste bocht remde ik hem er weer uit.
Fanatiek zette ik de achtervolging in op de volgende die voor me reed en al
snel vond ik aansluiting. Maar ik was te gretig om er voorbij te komen en
toen ik hem er uit remde ging ik wijd en werd ik weer ingehaald. Toen we met
zijn allen weer op de GT-bocht af kwamen stormen was ik vastbesloten om hem
direct weer in te halen. Een kwestie van later remmen. Zogezegd zogedaan.
Helaas remde ik (veel) te laat en het einde van de baan kwam sneller in
zicht dan me lief was. De bocht haalde ik niet meer en ik moest over het
kunstgras het vege lijf redden. Uiteraard kwamen een mannetje of twee drie
voorbij en ik kon weer van voren af aan beginnen. De volgende ronden ontspon
een gevecht waarbij naast mij nog zes of zeven andere rijder betrokken
waren. De inhaalmanoeuvres volgende elkaar in zo’n hoog tempo op dat ik me
niet eens meer kan herinneren in welke volgorde alles exact gebeurde. Tim
heeft me in ieder geval twee keer ingehaald maar beide keren lukte het me om
hem in dezelfde ronde weer terug te pakken. In het laatste deel van de op
één na laatste ronde reed ik op de derde plek van de groep van zeven man.
Aankomend op de snelste bocht van het circuit -‘Ramshoek’- liep ik snel op
beide in en het plan was om minsten één van het rechts in te halen voor deze
ultrasnelle linkerbocht. Plotseling kwam de voorste rijder wel erg veel
naar rechts, precies op de lijn waar ik zat…en hij ging wel erg langzaam
ook! Vertwijfeld keek de rijder wat om zich heen en nu snapte ik waarom. Op
dit stuk van het circuit waar snelheden van 250 kilometer per uur worden
gehaald stopte zijn motor er mee. Hij week steeds meer uit naar de
rechterkant van de baan waardoor ik achter hem ’gevangen’ werd. Er zat niets
anders op dan het gas loslaten. Op het moment dat ik dat deed kwamen Tim en
Mike Bruurs voorbij gestoven. Shit!!
Nadat ik de rijder met de defecte motor voorbij kon, zette ik direct de
achtervolging in maar ik wist dat ik nog maar één ronde de tijd had. Ik had
Mike in een eerdere race als tactisch slimme verdedigende lijnen zien rijden
en ik was er bijna zeker van dar hij dat nu ook zou doen om te voorkomen dat
ik hem uit zou remmen. Bij de eerste bocht na start- finish werd mijn
vermoeden bevestigd toen ik zag dat hij ongebruikelijk ver rechts op de baan
reed bij het aansnijden van de bocht. De volgende paar bochten lukte het me
om in zijn achterwiel te kruipen maar door de verdedigende lijnen kon ik er
nergens voorbij. Ik besloot even te wachten en te kijken of hij een gaat je
zou laten vallen. Dit gebeurde helaas niet. Dan maar een ultieme actie in de
GT-bocht. Mike wist natuurlijk dat dit er aan zat te komen dus ook hij remde
laat. Ik remde nog wat later maar niet zo laat als een paar ronden eerder.
Nog steeds kwam de bocht erg snel op me af maar ik kon Mike inhalen en de
bocht nog redelijk goed aansnijden. Jammer genoeg was er te weinig tijd om
alle goed te doen remmen, insturen…en terugschakelen naar de derde
versnelling. Bij het uitaccelereren van de GT-bocht merkte ik dat ik nog in
de vierde versnelling reed. Ik kwam er veel te langzaam uit. Terugschakelen
zou (ook) tijd kosten dus er zat niets anders op dan het gas open houden en
hopen dat het voldoende was. Iets waar ik sterk over twijfelde. En
inderdaad, Mike kwam me voorbij gestoven en ging als eerste de finish over.
Jammer, maar wat een superrace. Als dit een motoGP race was geweest was het
gegarandeerd een klassieker geworden waar iedereen jaren later nog over zou
praten. Al met al sloot ik als ‘verliezer’ de dag toch met een voldaan
gevoel af. De volgende keer toch maar weer iets meer met het hoofd rijden en
dan komt het allemaal wel weer goed.
13 en 14 augustus 2007: circuitdag Spa Francochamps
Bijna traditioneel ga ik halverwege augustus twee dagen rijden op het
circuit van Spa. Ten eerste omdat het een waanzinnig circuit is. Ten tweede
omdat er ook altijd een flinke groep Nederlanders meegaat met dit door een
Duitse organisator georganiseerde evenement. Gezelligheid gegarandeerd. Ik
was zeer benieuwd hoe de Triumph het zou doen op dit hoge snelheidscircuit
waar topsnelheid en vermogen zo belangrijk zijn.
Op zondagavond aangekomen op de paddock was er voldoende tijd om de gehuurde
pitbox in te laden en nog gezellig met een aantal mensen iets te drinken.
Omdat we de volgende dag fit wilden zijn zochten we al op een net tijdstip
onze tentjes op die we in het rennerskwartier hadden opgezet. De volgende
ochtend werden we echter al vroeg (voor mijn gevoel om 6.00 uur) gewekt door
overijverige vuilnismannen die de containers op de paddock kwamen legen.
Uiteraard hadden wij onze tentje zodanig opgesteld dat ze bij ons het
langste werk hadden en toen het lawaai eenmaal was weggestorven waren we dan
ook klaarwakker. Ikzelf niet in de laatste plaats omdat er een container
ongeveer naast mijn kussen bleek te staan die op weinig subtiele wijze bijna
over mijn kussen werd weggereden.
Om 9.00 uur was mijn eerste sessie. Nog een beetje duf van het vroege
ontwaken begon ik rustig aan. Wat me direct opviel was het enorme
snelheidsverschil met de 1000 cc kanonnen op het 1400 meter lange, bergop
lopende, rechte stuk na Au Rouge. Alle 600 cc motoren werden hier ingehaald
alsof ze stil stonden. Vorig jaar reed ik nog op een 750 en toen was dit me
minder opgevallen. Verder is het circuit deze winter aangepast. Vorig jaar
moest je door de beroemde bus-stop chicane en vervolgens - om
veiligheidsredenen - nog eens door een provisorische tweede chicane van
schuimblokken. Dit jaar is de hele bus-stop chicane er niet meer en zijn de
schuimblokken vervangen door een haakse rechts-links combinatie. De
negatieve verkanting in die eerste rechterbocht maakte het insturen hiervan
een spannende aangelegenheid. Zeker omdat vlak voor deze bochtencombinatie
de hoogste snelheid van het circuit wordt gehaald (266 km/u op mijn teller).
Je komt dus met een belachelijke snelheid op deze bochtencombinatie af en
dan wil je nog wel eens net te laat remmen en moet je al remmend insturen.
Brrrrr. Al met al zijn de inschattingen dat het circuit door deze aanpassing
3 tot 5 seconden sneller is dan afgelopen jaar.
In de loop van de dag kon ik het tempo lekker opvoeren. Tot mijn verrassing
was de Triumph eigenlijk te lang gegeard voor Spa. Dit merkte ik vooral op
het lange stuk berg op (na Au Rouge) waar ik hem lange tijd in zijn vijf
liet doortrekken om de gang er goed in te houden. Ook bij het uitkomen van
de nieuwe links-rechts combinatie kwam ik net niet goed uit met de
versnellingen. De eerste versnelling was te kort en de tweede net een
fractie te lang. In de derde sessie reed ik desondanks al bijna 3,5 seconde
sneller rond dan het afgelopen jaar. Hiermee was ik tevreden voor deze dag
en ik besloot in de laatste sessie achter mijn teammaatje Tim aan te rijden
om hem te filmen (Als Joris het voor elkaar krijgt staan er waarschijnlijk
filmbeelden bij dit verslag). Hoewel ik sneller rondging dan Tim bleek het
nog niet zo eenvoudig om achter hem te blijven rijden. Diverse keren haalde
hij andere rijders voor een bocht in en kon ik er net niet voorbij komen.
Zeker als dit 1000cc motoren waren moest ik weer flink aanpoten om ze ook
voorbij te komen. Uiteindelijk leverde het wel mooie beelden op met een
mooie driecylinder soundtrack.
Op dag twee
wilde ik mijn tijd nog verder aanscherpen. In de eerste sessie wilde ik dit
waarschijnlijk te graag en reed ik te verkrampt, het resultaat: een
rondetijd die ruim vijf (!) seconden langzamer was dan die van dag 1. De
tweede sessie kwam te vervallen door een behoorlijk ongeluk dat plaatsvond
vlak voordat we de baan op konden. Toen we eindelijk voor de derde sessie de
baan op konden, ging het lekker. Ik voelde dat alle bochtencombinaties goed
gingen. Helaas kwam ik op het moment suprème verkeer tegen waarvoor ik in
moest houden. Weer net niet sneller dus. Ik besloot geen risico te nemen en
bij de start van de laatste sessie helemaal vooraan te gaan staan én een
sneller rijder te vragen of ik bij hem aan mocht haken. Eenmaal de baan op
ging het direct behoorlijk hard. De snellere rijder bij wie ik aanhaakte
bleek net iets te snel, dus na vier ronden had hij een behoorlijke afstand
genomen. Geen probleem want het tempo zat er nu wel lekker in en op kleine
foutjes na ging het behoorlijk goed. Uiteindelijk reed ik in de allerlaatste
ronde van deze laatste sessie het netst en zette ik mijn snelste tijd neer.
Bijna 4,5 seconde sneller dan mijn PR van afgelopen jaar, niet slecht! Op de
lijst met snelste ronden kwam ik hierdoor op de 36e plaats te
staan. In het 600 cc ‘klassement’ eindigde ik hiermee op de 8e
plaats. Al met al waren het weer ‘twee fantastische dagen’ en volgend jaar
gaan we zeker weer.
Klik
hier
voor de film (is vrij groot, kan lang duren voordat ie
geladen is). Rechtermuisknop, opslaan als.
18 augustus 2007: KNMV Cup Assen
Na twee maanden zomerstop vond op 18 augustus weer de eerste Supercup 600
race plaats op Assen. Door de mooie resultaten van afgelopen race en de
training op Spa, drie dagen voor deze race, had ik er veel zin in. Deze keer
moest/mocht ik starten in de A groep (snelste klasse). Een mooie tweede
plaats zoals afgelopen race zat er daardoor niet in, desondanks waren de
verwachtingen hooggespannen. Hoe zou ik me kunnen meten met dit zeer snelle
veld met bekende namen als JP Zeelenberg (broer van) en Iris ten Katen
(heeft voorafgaand aan deze race ‘even’ het Womens European Championship
gewonnen)?
De vorige race had ik gereden op oude banden, desondanks lukte het me om
mijn persoonlijk snelste tijd op Assen te verbeteren. Deze keer zou ik op
verse banden startten. Aan de start van de eerste training stelde ik me maar
een beetje bescheiden op. Niet als eerste de baan op vliegen om geen last
van langzamere rijders te hebben…nee deze keer zou ik tot de achterhoede van
het veld behoren. Na een paar ronden kwam ik goed in mijn ritme toen Iris
ten Katen me voorbij kwam vliegen. Een unieke kans om een paar bochten mee
te kijken hoe zij dat nu doet. Al snel kwamen we echter verkeer tegen waar
zij routineus doorheen slalomde en waarvoor ik toch meer moeite moest doen
om er voorbij te komen. Wel had ik voor mezelf een paar verbeterpunten
kunnen bepalen door deze korte lift en die kon ik meteen toepassen. De rest
van de training verliep soepel en in de laatste ronde had ik vrij baan, tijd
om een snelle ronde te maken. De ronde verliep perfect en voelde aan alsof
ik misschien zelfs sneller rondging dan mijn PR. In de allerlaatste bocht
kwam ik natuurlijk een langzamere rijder tegen. Op zich prettig om te weten
dat er toch rijders zijn die langzamer zijn dan ik in dit veld maar hij
remde echt alle snelheid uit zijn motor bij het insturen van de GT-bocht. Ik
schat dat ik hierdoor al snel een seconde verloor. Na afloop van de training
bleek ik in deze ronde een seconde langzamer te hebben gereden dan mijn PR.
Niet slecht voor een eerste training en ik wist dus dat er nog gemakkelijk
winst gehaald kon worden.
Tijdens de tweede training zou ik mijn PR wel even aan flarden rijden! Hup
de baan op en gassen. Eigenlijk had ik beter moeten weten want meestal als
ik denk ‘wel even’ een snelle ronde te zetten, push ik te hard en ga ik
juist slordiger rijden. Agressiever zeker maar niet soepeler en sneller.
Toen ik de baan afkwam had ik al een bang vermoeden. De training voelde wel
snel aan maar ik had ook veel foutjes gemaakt. En inderdaad: ik ging
langzamer rond dan in de eerste training. De tijd die ik in de eerste
training had gezet was goed voor een één na laatste startpositie, niet heel
indrukwekkend helaas. Wel leuk was dat ik op dezelfde rij stond als mijn
teamgenootje Tim en Benjamin Boerland, een bekende van ons team. Dat kon
weer eens een leuk gevecht worden. Een paar rijen voor ons stond een andere
Triumph rijder die ik nog niet eerder had gezien. Zware concurrentie dus
voor de titel ‘snelste Triumph rijder”
De start van de race ging goed. Vanuit de rechterkant van het veld wist ik
me helemaal naar links te werken om ze een wijde lijn te hebben in de eerste
bocht. Toen ik de bocht ‘Strubben’ doorging had ik al een paar mensen
ingehaald en zag ik dat Tim mis schakelde bij het uitkomen van de bocht. Hij
stond praktisch stil en we keken elkaar even verbaast aan toe ik hem voorbij
kwam: “wat ben jij nu aan het doen”. De volgende ronde gingen er vier man
onderuit in diezelfde bocht en werd de wedstrijd met een rode vlag gestopt.
Iedereen terug de pitstraat in. Bij de toppers werden de bandenwarmers weer
om de banden gelegd door monteurs. Geen slecht idee want niemand wist hoe
lang het zou duren voor de baan weer vrijgegeven zou worden. Ik besloot mijn
bandenwarmers er ook maar weer om te leggen. Geen fijn klusje in je racepak
met je helm nog op. Toen ik ze er net om had liggen werd de baan weer
vrijgegeven. Natuurlijk! (vrijwilligers die als monteur op willen treden
zijn welkom). Gelukkig was teamgenootje Angelo inmiddels gearriveerd om te
helpen ze weer van de banden te halen.
De tweede start
ging iets minder goed. Halverwege de eerste ronde had ik het gevoel dat ik
helemaal achteraan het veld reed (wat heel motiverend werkt). Maar achteraf
bleek ik nog twee mensen achter me te hebben oftewel ik had een plaatsje
gewonnen. Twee plaatsen voor me zag ik Benjamin rijden daarvoor een groepje
van een stuk of vier rijders aangevoerd door Tim. In dat groepje reed ook de
andere Triumph rijder. Dit waren een aantal mooi opeenvolgende doelen om
naartoe te rijden. De volgende ronde had ik de rijder voor me ingehaald en
vond ik aansluiting bij Benjamin. Net toen ik na begon te denken over waar
ik hem voorbij kon, schoot hij rechtdoor de baan af. Via een ‘vluchtstrook’
kon hij zijn weg vervolgen maar ik was er nu wel lekker makkelijk voorbij.
Ik reed nu achter die andere Triumph rijder. Het zou toch wel leuk zijn om
als eerste Triumph over de finish te gaan dus ik was redelijk gemotiveerd om
er voorbij te komen. Dit lukte eerder dan ik verwachtte en in diezelfde
ronde haalde ik nog een rijder in. Op een redelijke afstand voor me reed Tim
nu. Hij had het tempo in vergelijking met de voorafgaande ronden opgevoerd
en een gaatje geslagen ten opzichte van de rijders die ik net voorbij was
gegaan. De volgende ronde kon ik vrijuit rijden en belande ik aan het
achterwiel van Tim. Net toen ik daar was aangekomen schoot hij rechtdoor de
baan af op exact dezelfde plek als Benjamin een paar ronden eerder. Lekker
makkelijk als iedereen zo voor je opzij gaat. Ook Tim kon zijn weg gelukkig
vervolgen via de vluchtstrook
In de
achtervolging op Tim
In de volgende paar bochten lukte het om naar het volgende groepje van twee
rijders toe te rijden. Die waren zwaar in gevecht wat niet voordelig was
voor hun rondetijden. Met nog één ronde te gaan probeerde ik op een paar
plekken om er voorbij te gaan maar dat lukte telkens niet. Afkomend op de
laatste bocht kroop ik er weer eens vlak achter met als plan ze uit te
remmen bij de GT-bocht, de laatste bocht voor de finish. Ieder van hen had
echter een soortgelijk plan ten opzichte van de ander en naast elkaar reden
ze op de GT-bocht af. Ondertussen keken ze naar elkaar om ervoor te zorgen
dat ze vooral niet als eerste remden. Het leek me geen goed plan om me hier
nog eens mee te gaan bemoeien want het zag er nu al uit alsof de kans groot
was dat ze elkaar onderuit zouden rijden. Uiteindelijk gingen het toch goed
en kwam ik achter dit groepje over de finish op een 19e plek. Mijn eerste
top 20 positie in de A groep ooit! De volgende keer ga ik eens
experimenteren met de tandwielverhoudingen. Eens kijken of het dan nog weer
een stukje beter gaat.
Door de GT-bocht
16 juni 2007: poleposition en podium
tijdens SuperCup 600 race op Assen
Na de vorige race op Assen, had ik besloten mijn voorvering aan te laten
passen. Vorige week heb ik de nieuwe vering uitgebreid kunnen testen op het
–voor mij nieuwe - circuit van Oschersleben tijdens de cupraces daar (het
verslag volgt nog). Omdat ik nog nooit eerder op Oschersleben had gereden
was de SuperCup race op Assen dé gelegenheid om de nieuwe vering echt te
vergelijken met de oude. Bovendien zijn twee races die kort achter elkaar
gehouden worden goed voor mijn ritme/racegevoel. De verwachtingen waren dus
hoog gespannen.
Voor de eerste training ging ik als een van de eerste de baan op maar ik
werd al snel ingehaald door rijders die in de eerste ronde meteen voluit
gaan. Ik neem zelf altijd minimaal één rondje om mijn materiaal en mijzelf
goed op te warmen. Vanaf de tweede ronde ben ik wat aan gaan zetten en het
rijden ging eigenlijk best lekker. Halverwege de sessie kwam ik de rijders
die me in de eerste ronde ingehaald hadden weer tegen en ik kon ze met een
groot snelheidsverschil voorbij rijden. Ook een aantal rijders waar ik in
Oschersleben nog felle gevechten mee uit had gevochten stak ik makkelijk
voorbij. Wel kon ik door al dit inhalen niet echt pushen om een snelle tijd
te zetten. Eenmaal terug in de pits zag ik echter dat ik toch een tijd had
gereden die maar 1/10 seconde boven mijn PR lag. Hmmm….dat is een goed
teken.
De tweede kwalificatie begon min of meer hetzelfde als de eerste. Halverwege
deze sessie ontstond er echter wat ruimte voor me op de baan en ik wist dat
ik deze gelegenheid aan moest grijpen om een goede tijd neer te zetten. Dus:
gas er op! Een krappe twee rondjes kon ik lekker doorrijden en toen kwam ik
weer in verkeer terecht. Aan het einde van de training bleek dat ik mijn PR
in die ronden met bijna 1,5 seconde had verbeterd! Toen de startopstelling
bekend werd bleek dit goed te zijn voor de poleposition in de B groep. Ik
ben nog nooit eerder van de eerste startplek vertrokken dus je kunt je
voorstellen dat ik dit erg gaaf vond.
Van starten van poleposition wordt je zenuwachtiger dan normaal. Dat merkte
ik al ruim een uur voor de start toen de eerste kriebels zich mijn maag
aandienden. Normaal ben ik niet de beste starter dus ik was bang dat ik
meteen wat plaatsen zou verliezen. In Oschersleben had ik wat op mijn start
kunnen oefenen dus misschien dat nu van pas zou komen. Als laatste vertrok
ik voor de race uit het parc fermee. Ik wilde wat ruimte creëren tussen
mijzelf en de rest van het veld zodat ik in mijn eigen tempo de banden warm
kon rijden. Dit lukte redelijk en als één van de laatste arriveerde ik op de
startgrid. Bijna reed ik nog tegen iemand aan die onverwacht remde om zijn
eigen startpositie in te nemen. Dat zou een mooi spektakel zijn geweest als
ik daar bovenop was gereden! Eenmaal op de startplek was het wachten tot het
rode licht uit zou gaan. De motor 6500 toeren laten maken en het licht gaat
uit. Gas er op! Het voorwieltje voelt licht aan maar er is geen sprake van
een echte wheely, een goede start dus. Toch zie ik vanuit mijn ooghoeken een
Honda Fireblade voorbij komen. Hij duikt voor me de eerste bocht in. “Oké 1
plekje verloren maar de race begint pas”. Op de Veenslang, waar ik met mijn
minder hoge topsnelheid een nadeel heb, zie ik het voorwiel van een andere
rijder plotseling langszij komen. Tijd om gebruik te maken van goede remmen
van de Triumph en laat in de ankers te gaan. 20 meter voor het bord dat
aangeeft dat er over 150 meter een bocht komt, heb ik het gas nog vol open
staan. Het voorwiel van mijn achtervolger verdwijnt razendsnel uit mijn
ooghoeken en pas bij het “150 meter” bord laat ik het gas los en ga vol in
de remmen. De Triumph kan het makkelijk aan en ik lig nog steeds 2e.
Helaas lijkt de Fireblade voor me ook de smaak te pakken te krijgen en ik
kan een ronde lang niet echt dichterbij komen. In de volgende ronde lukt dat
wel en ik kan hem zelfs inhalen. “Ik lig voor het eerst van mijn leven op
kop van een race” schiet er door me heen als ik over start/finish kom.
Vervolgens rem ik natuurlijk te laat voor de volgende bocht en moet om te
corrigeren iets te veel van het gas af. Prompt wordt ik weer door de
Fireblade voorbij gestoken en er komen nog eens twee man mee. Als ik de
achtervolging inzet, merk ik dat ik sneller ben dan het groepje voor me en
in de volgende ronde haal ik de eerste twee daarvan in. Ter hoogte van het
technische stuurgedeelte van het circuit (Ossebroeken) zit ik weer ongeveer
in het achterwiel van de Fireblade. Op de Veenslang loopt hij weer iets uit
met zijn extra PK’s maar aan het einde rem ik het gat alweer een stukje
dicht. Bij de Bult zit ik echt bovenop hem en ik besluit om de motor er bij
het ingaan van Mandeveen gewoon tussen te prikken door iets later te remmen.
Plotseling komt een ander rijder voorbij suizen. Deze was ik nog niet
tegengekomen gedurende de race en ik dacht nog: “Shit, weer een die ik in
moet halen”. Alsnog haal ik de Fireblade in bij het ingaan van Mandeveen en
zet de achtervolging in op de rijder die me zojuist voorbij kwam. In de
komende ronden blijkt hij er echter een moordend tempo op na te houden wat
ik echt niet bij kan houden. Wel weet ik wat meer ruimte te creëren tussen
mijzelf en mijn achtervolgers. In de laatste ronde beginnen mijn onderarmen
moe te worden en ik besluit iets eerder te remmen. Bang dat ik alsnog door
iemand ingehaald wordt durf ik echter niet te veel te verslappen.
Uiteindelijk kom ik als tweede over de finish en weet ondanks (of juist
door) het iets eerder remmen in de laatste ronde mijn snelste tijd van de
dag neer te zetten. Mijn PR wordt hierdoor met nog eens bijna een halve
seconde aangescherpt!
12 juni 2007: Oschersleben
Klik
hier voor de film (is vrij groot (66 Mb), kan lang duren voordat ie
geladen is). Rechtermuisknop, opslaan als.
21 mei 2007: ZAC race op Assen
Zoals gebruikelijk vertrok ik ook
voor de ZAC race van 21 mei de avond van tevoren al naar Assen. Dit jaar is
het plan om geld te besparen en niet in een Hotel of B&B te overnachten maar
in een tentje op de paddock. In Assen aangekomen kwam de regen echter met
bakken uit de hemel vallen. Ik was dan ook blij om te zien dat mijn
teammaatjes een pitbox hadden geregeld. Mocht het tijdens de racedag regenen
dan stonden we tenminste droog. Bij aankomst heb ik me meteen maar
ingeschreven. Deze keer in de snelste klasse (S3) waar ook mijn teamgenootje
Tim en pitbox-genoot Oliver in zouden rijden.
Na een slechte nacht, brak de racedag aan. Gelukkig was het stralend weer en
was de baan inmiddels opgedroogd. Voor de eerste training moest nog snel
even een achterbandje gewisseld worden maar dat was snel gedaan. Om 9.15 uur
konden we voor het eerst de baan op. Nog een beetje duf van de slechte
nachtrust begon ik rustig aan. Na een paar ronden kwam ik op tempo maar
echts snel ging het nog niet. Voor ik er erg in had was de eerste training
plotseling alweer voorbij. Omdat zich erg veel mensen in hadden geschreven
voor deze race kon maar 6 ronden getraind worden, belachelijk weinig! Voor
de kwalificatie training nam ik me voor om direct meer gas te geven en snel
op tempo te komen. Zo gezegd zo gedaan. Helaas was er in ronde drie al een
rode vlag situatie en omdat de trainingen zo kort van duur waren, betekende
dit meteen het einde van de kwalificatietraining. Het resultaat was een 30e
startpositie in de S3.
De start van de eerste race ging voor mijn doen goed. Zelf had ik het idee
dat ik minsten 10 man ingehaald had maar dat bleken er in werkelijkheid maar
3 te zijn. Mijn teammaatje Tim, die direct achter me stond op de
startopstelling gaat altijd als een speer in de eerste ronden. Ook nu kwam
hij me bij het ingaan van de Strubben weer voorbij. “Shit, hij had een nog
betere start.” Ik kon het tempo er direct behoorlijk goed inhouden en
verloor geen plaatsen meer in de beginfase van de race. Tim was inmiddels
wat op me uitgelopen maar ik kwam in mijn ritme en kon vrij snel in zijn
achterwiel kruipen. Hij was duidelijks sneller bij het uitaccelereren van de
Strubben en de GT-bocht. Ik was weer sneller bij het ingaan van de
Stekkenwal en het stuk Mandeveen –Duikersloot. Helaas kon ik er na het
uitkomen van die laatste bochtencombinatie net niet (veilig) voorbij komen
voor de extreem snelle bocht ‘Meeuwenmeer’ en daarna gingen we weer aardig
gelijk op. Zo bleef ik een paar ronden loeren naar een inhaalmogelijkheid.
Net toen ik concludeerde dat een inhaalactie bij de GT-bocht er niet in zat
kwam een sneller rijder me voorbij en nestelde zich tussen Tim en mijzelf
in. Na een paar pogingen hem weer terug te pakken, besloot ik me verder niet
al te veel met zijn gevecht met Tim te bemoeien omdat we anders het risico
liepen om elkaar onderuit te rijden. Toen we de laatste keer door de
GT-bocht kwamen probeerde ik het nog een keer door deze extreem netjes aan
te snijden, er zo met veel snelheid uit te komen en de kortste weg naar de
finishvlag te volgen (extreem rechts op de baan blijven) . Dat had ik Troy
Corser eerder zien doen in de Superbike Race en het leek me geen slechte
tactiek. Helaas nam de rijder voor me een nog extremere lijn. Hij reed
uiterst rechts zelf van de baan af over het natte kunstgras. Hierdoor
blokkeerde hij mijn lijn waardoor ik van het gas af moest, iets wat ik uit
veiligheidsoverweging toch al deed. Hij had geluk dat hij niet onderuit ging
en haalde Tim ook nog in. Ik eindigde als 28e net achter Tim. Wat
een spannende race! Geweldig!
Bij de start van race 2 stonden Tim en ik naast elkaar. Mijn start was
helaas weer eens belabberd en in de eerste ronde raakte ik al 5 plekken
kwijt. In ronde drie werd ik nog eens door iemand ingehaald en was ik dus 6
plekken naar achteren gezakt. Toen ik in ronde 4 op het rechte stuk nog eens
door een Suzuki werd ingehaald werd ik ietwat chagrijnig. Gelukkig had ik
mijn ritme inmiddels hervonden en aan het einde van de ronde kon ik hem weer
uitremmen voor de GT-bocht, ik pakte meteen de rijder daarvoor ook mee.
Kicken! De rest van de race haalde ik iedere ronde wel één of twee rijders
in. Omdat ik de vering van de Triumph iets anders heb afgesteld houdt hij nu
al beter de binnenlijn van de bocht en ‘ontdek’ ik steeds meer plekken waar
ik mensen voorbij kan steken. Ik kan gewoon krappere lijnen rijden. Door de
vele inhaalacties lukte het me helaas niet om mijn persoonlijke snelste tijd
nog verder aan te scherpen dan in de eerste als het geval maar ik heb er
alle vertrouwen in dat wel was gelukt als ik een rondje vrije baan had
gehad. Uiteindelijk eindigde ik de race op de 28e plek. Exact
dezelfde plek als waar ik startte.
14 april 2007: KNMV SuperCup 600 race op Assen
Dankzij de ZAC race kwam ik op
zaterdag echter goed voorbereid aan de start van de eerste Cup race. Ik was
weer een beetje gewend aan ‘echt hard’ rijden en ik had ontdekt dat de
standaard gearing prima werkte op Assen. Maar ook dat de voorkant van de
motor licht trilde bij hard remmen en dat hij te veel de neiging had om de
buitenkant van de bocht op te zoeken bij het uitaccelereren. Op aanraden van
een kennis heb ik gebeld met veringspecialist Rooske die zaterdag ook op het
circuit aanwezig zou zijn. Voor de eerste training had ik Rooske nog
niet kunnen spreken dus ging ik maar met de oude set-up de baan op. Ik moest
trainen in de C groep wat ik jammer vond vanwege de aanwezige 1000cc’s. In
de KNMV SuperCup competitie rijden 600 en 1000 cc’s namelijk alleen in de
snelste (A) klasse gescheiden van elkaar. Tijdens de ZAC race had ik al
ervaren dat de 1000cc’s me op een 600 cc nog harder voorbij komen dan
afgelopen jaar toen ik met een 750 cc tegen allemaal 1000’s reed. Logisch
natuurlijk maar dat het verschil zo groot zou zijn had ik eerlijk gezegd
niet verwacht. De eerste training resulteerde in een prima rondetijd en de
progressie van de ZAC race zette zich in een constante lijn voort. Ik moest
nog steeds wel wennen aan het rijden op een lichte machine en mijn
bochtensnelheid moest nog verder omhoog.
Voor aanvang van de tweede training kwam Rooske langs, die de vering een
kritisch bekeek en een paar aanpassingen doorvoerde. Tijdens de tweede
training merkte ik het verschil duidelijk. Het lukte me om weer een seconde
sneller rond te gaan maar meer mensen gingen harder rond. Het uiteindelijke
resultaat een 18e plek op de startgrid van de B groep. Van de 600 cc’s in de
C groep realiseerde ik in de tweede training de 4e tijd.
Tijd voor de race; die begon slecht. Ik kwam best aardig van mijn plaats
maar al bij de eerste bocht zag ik iemand aan de binnenkant van de baan zijn
hand opsteken en dwars door het veld naar de buitenkant zeilen. Hiermee
dwong hij nog twee anderen de baan af te rijden en ik moest van het gas
waardoor ik wat plekken verloor. In de Strubben botste twee rijders vlak
voor me tegen elkaar en bleven ternauwernood op de been. Ook hiervoor moest
ik weer van het gas. De volgende ronde was erg rommelig en ik kon niet in
mijn ritme komen. In de tweede ronde probeerde ik dat te krampachtig te
compenseren en verremde me prompt voor de Bult. Er schoot iemand
binnendoor…”verrek het is (teamgenoot) Tim die een plek of 15 achter met
startte”. Dan maar proberen aan te haken en bij voorkeur weer in te halen.
Maar het liep niet zoals het moest en er kwamen nog meer rijders voorbij.
In de derde ronde begon ik weer een beetje in mijn ritme te komen. Bij het
uitkomen van de Strubben zat ik in het wiel van een minder snelle rijder en
ik was aan het zoeken naar een mogelijkheid om hem in te halen. Hij ging
wijd, kwam op de curbstones terecht en moest inhouden. Ik kwam direct
langzij maar hij gooide zijn motor abrupter dan ik verwachtte weer naar
links de baan op . Maar daar was geen ruimte mee want daar reed ik! Ik kon
hem onmogelijk ontwijken en we raakte elkaar. Ik vermoed dat zijn clip-on
achter mijn been mijn motor heeft geraakt en achter het zitje is blijven
hangen. Mijn voorwiel kwam namelijk omhoog en het stuur begon wild te slaan,
achteraf zag ik ook dat een stuk van het kussen dat tegen het zitje is
geplakt was verdwenen. Gelukkig bleef ik overeind (en hij volgens mij ook)
en kon ik de race vervolgen. Ik kon gemakkelijk naar diegene die voor me
reed toe rijden maar helaas was dat een 1000 cc (Kawasaki). De daarop
volgende ronden zat ik hier achter gevangen terwijl anderen (met een hogere
topsnelheid) mij en hem wel voorbij kwamen. Twee ronden voor het einde kwam
ik er eindelijk voorbij en had ik voor het eerst een vrij rondje. De
rondetijd ging meteen met 2 seconden naar beneden en ik vond in de laatste
ronde aansluiting bij een groepje van twee rijders…waarvan de voorste Tim
was. Halverwege de laatste ronde, ter hoogte van de Bult haalde ik de eerste
rijder in. Tim was dichtbij maar eigenlijk net te ver om in het resterende
halve rondje nog in te halen. Maar je kan het natuurlijk altijd proberen.
Gas er op!!! Op het stuk van Duikersloot naar de GT bocht kan ik vaak veel
goedmaken op voorlopers. Nu maar extra veel gas gegeven, de baan extra breed
gemaakt door curbstones te gebruiken en het gas verder open gehouden in
Ramshoek. Tim heeft ten opzichte van afgelopen jaar echter aanzienlijk in
snelheid gewonnen en hij was nog steeds eigenlijk net te ver weg. “Maar eens
kijken hoe laat je echt kunt remmen met de Triumph”. Eigenlijk remde ik te
laat…de (standaard) voorvering sloeg door en het voorwiel begon te
stuiteren. Het ideale instuurpunt gleed voorbij en een paar meter te laat
kon ik pas insturen. Ik haalde de bocht nog net, of beter gezegd ik miste
hem maar half. Door deze wat overmoedige remactie kon ik de bocht niet
vloeiend nemen en had ik niet voldoende vaart bij het uitkomen van de bocht.
Ik vreesde dan ook dat Tim me zo weer voorbij zou komen zeilen. Het enige
wat ik kon doen was volgas op de Finish af, vertrouwen op het koppel van de
Triumph en vanuit mijn ooghoeken loeren naar een opduikende Tim. De
finishvlag valt…en daar is Tim….net te laat!! Met 0,084 seconden voorsprong
pik ik de 20e plek van hem af. Wat een race!
Al met al was het een prima dag. Ik begin steeds beter aan de Triumph te
wennen. De progressie is prima en naar wens/verwachting en in de race heb ik
mijn snelste tijd op de Triumph toch nog kunnen verbeteren hoewel ik maar 1
vrije ronde had. De motor werkt prima, hoewel er geen speciale race
aanpassingen zijn gemaakt anders dan het plaatsen van racekuipwerk. Ik
verheug me nu al op de volgende race.
12 april 2007: ZAC race
op Assen
Donderdag was de eerste ZAC (Zomer Avond Competitie) race van het seizoen.
Omdat die op Assen gehouden werd was het een goede training voor de Supercup
race die afgelopen zaterdag werd gehouden. In Val de Vienne had ik weliswaar
op de Triumph kunnen rijden maar door de lage temperatuur was er geen sprake
van echt racetempo, meer van lekker sportief rijdend kennismaken met de
nieuwe motor.
Afgelopen jaar reed ik (achteraan) mee in de
snelste klasse van de ZAC. Omdat dit voor mij de eerste keer zou zijn dat ik
echt voluit zou gaan op de Triumph heb ik me maar ingeschreven in de op één
na snelste klasse: de S2. Bij de ZAC heb je twee trainingen en twee races op
een dag. De eerste training heb ik gebruikt om de baan weer een beetje te
verkennen en te kijken hoe de motor bij wat hogere snelheid en grotere
hellingshoeken reageert. De standaard gearing blijkt goed te werken op Assen
dus dat kwam mooi uit.
In de tweede training heb ik wat meer gas gegeven en eindigde ik met een
tijd van 2.03. Geen wereldtijd maar op zich niet echt verkeerd voor een
eerste keer voluit gaan. Hiermee stond ik op de 16e plek op de
startopstelling. Omdat mijn startplek zich aan de binnenkant van de baan
bevond kon ik het gedrang in de eerste bocht redelijk vermijden en verloor
ik geen plekken. Op het eerste rechte stuk kwamen de 1000 cc’s me echter om
de oren gevlogen (in de ZAC wordt je ingedeeld op basis van rondetijden en
doet cilinderinhoud er niet toe). De hele race heb ik gevochten met een
Honda Fireblade die me op de rechte stukken iedere keer voorbij kwam maar in
de bochten veel langzamer was. In de één na laatste ronde kon ik hem
eindelijk inhalen en van hem wegrijden. Ik Finishte als 15e, één plekje
winst dus, met een tijd van 2.02. In de tweede race mocht ik daardoor
starten van de 15e plek, vlak voor die Honda die me de hele eerste race in
de weg had gereden. Het doel was om deze bij de start in ieder geval achter
me te houden. Dat lukte en de race ging heel voorspoedig. Ik raakte steeds
meer gewend aan de Triumph en de rondetijden gingen verder omlaag. Iedere
ronde haalde ik wel iemand in en uiteindelijk finishte ik op de 11e plaats
met een snelste tijd van 2.00. Een prima progressie voor de eerste racedag.
